Жаңғырығын жоғалтқан тау
Meirambek
by Meirambek
Жаңғырығын жоғалтқан тау
Жаңғырығын жоғалтқан тау Ерте, ерте, ертеде бір ауылдың түбінде Күмбіртау деген тау болыпты. Ауыл балалары оның етегіне жиналып, «Амансың ба, тау ата?» деп айқайласа, тау да «Амансың ба-а-а?» деп үн қатады екен.
Бір күні Күмбіртаудың үні өшіпті. Балалар қанша айқайласа да, дауыстары өздеріне қайтпапты. Сонда кішкентай Аяла алақанын аузына тосып, ақырын ғана: — Тау ата, тамағың ауырып қалды ма? — деп сұрапты. Сол сәтте аяғының астынан біреу түшкіріп жіберіпті. Қараса, жалпақ тастың қуысында жұдырықтай ғана, шашы ұйпа-тұйпа көк бала отыр екен.
— Сен кімсің? — Кімсің? — депті көк бала. — Ой, әдетім ғой! Мен осы таудың жаңғырығымын, — депті. — Ендеше неге тығылып отырсың? — Жүз жыл жұрттың сөзін қайталап келемін. Кеше өзім бір ән шығардым. Соны айтайын десем, бәрі үстімнен айқайлай береді.
Аяла оның қасына жайғасыпты. — Айта ғой. Мен тыңдаймын. Жаңғырық әнін бастапты. Әні қызық екен. Алғашқы әуені тасқа тып-тып тамған жаңбырдай, қайырмасы сайдан секіріп өткен еліктің тұяғындай естіліпті. Тек соңғы нотасына келгенде көк баланың даусы жетпей, жіңішкеріп үзіліп қала беріпті.
Аяла сол нотаны ақырын ыңылдап жалғапты. Екі дауыс қосылғанда, тастың қуысы күмбір ете қалыпты. Әуен тау етегіне дейін домалап, ойнап жүрген балалар да кілт тоқтап, құлақ түріпті. Содан бері Күмбіртау жұртқа қайтадан үн қатады екен. Тек күн батарда балалар тау етегіне жиналып, бір сәтке тына қалады деседі. Сонда таудың ең биік шыңынан кішкентай Жаңғырықтың әні естіледі екен. Ал соңғы нотасын бүкіл ауыл қосылып айтады екен.
Sharing
Hint: Share your story using this link
